Z “Bankrutem” nie zbankrutują
Na krzesłach, stołach, kaloryferach, a nawet drzwiach do toalety pojawiła się taśma z napisem: “Zajęte przez komornika”. Tak Bałtycki Teatr Dramatyczny przygotował się na najnowszą premierę.
Archiwum kategorii: Bez kategorii
WC, czyli Wnętrza Czar
Te zdjęcia mówią same za siebie…
Ale nie potrafię odmówić sobie choć krótkiego komentarza.
Tylko dla dorosłych
Kiedy przeczytałam wypowiedź rzecznika prasowego ratusza, na temat zdjęć płodów, które stanęły w przestrzeni publicznej przed koszalińskim ratuszem, nóż mi się w kieszeni otworzył. Czy to aby wystawa panie rzeczniku? Bo tak właśnie pan to nazwał.
„Zaginiony symbol”
Choć kolega mój, miłośnik dobrej książki, nie omieszkał okrasić zgryźliwym komentarzem faktu, że sięgam po Tego Typu Czytadła, na najnowszą książkę Dana Browna czekałam niecierpliwie. Po prostu lubię ten stan, kiedy książka wprost przykleja się do dłoni i, choć zegarek pokazuje drugą w nocy, chce się przeczytać jeszcze kilka stron. Taki był „Kod Leonarda da Vinci”. Takie były „Anioły i Demony”. I choć klej nieco słabszy, taki jest „Zaginiony symbol”.
1:0 dla książki
Charyzma jednego aktora, choć ogromna, nie jest gwarantem udanej sztuki. Dowiodła tego ostatnia premiera Bałtyckiego Teatru Dramatycznego.
Stanisław Górka jako Colas Breugnon. (Fot. Radek Koleśnik)
Fredzia: reaktywacja
Dałam się przekonać – w sobotę poszliśmy ze znajomymi zobaczyć, jak wygląda wyremontowana, nowa Fregata. Uczucia mam (z)mieszane (niewstrząśnięte).
Parkiet Fregaty
Zobacz dzikość przyrody
Najpiękniejsze zdjęcia dzikich zwierząt i rzadkich roślin z całego globu można oglądać w Bałtyckiej Galerii Sztuki. To wystawa godna polecenia.
Ekspozycję tworzą zwycięskie prace z konkursu fotograficznego “Wildlife Photographer of the Year 2009″, organizowanego przez “BBC Wildlife Magazine” oraz Muzeum Historii Naturalnej w Londynie.
Konkurs odbywa się rokrocznie od 1964 roku i w miarę swojego rozwoju stał się najbardziej cenionym i największym w świecie przedsięwzięciem z zakresu fotografii dzikiej przyrody.
Wystawa, pokazywana jest w kilkudziesięciu krajach na wszystkich kontynentach. Po raz trzeci możemy oglądać ją w Koszalinie. To aż 80 zdjęć, nagrodzonych i wyróżnionych w trzynastu kategoriach. Zwycięskie prace wyselekcjonowano spośród ponad 43 tys. fotogramów, wykonanych przez ponad 3,7 tys. autorów z 94 krajów. Po raz drugi w historii wystawy, znajdują się na niej aż trzy zdjęcia wykonane przez polskich fotografów.
Zdjęcia można oglądać do 28 lutego w Bałtyckiej Galerii Sztuki przy ul. Zwycięstwa 105. Wstęp jest wolny.
Odszedł Szeryf, kultowa postać
Wczoraj o godz. 18 zmarł Janek Piątkowski, właściciel Zacisza, kiedyś Antyku, miłośnik Koszalina i ludzi. Dla wielu wraz z Jego śmiercią skończyła się jakaś epoka.
Zaczynało się od gongu. Muzyka milkła, a On zza baru uderzał w ten metalowy atrybut władzy. Wszyscy milkli. Zaczynało się przemówienie.
„Przypominam, że palimy tylko papierosy. Ostatnio są problemy z kanalizacją, wiec papier toaletowy wydzielam przy barze. Widzę dziś nowe twarze, zatem witam serdecznie i przypomnę panujące tu zasady. Pijemy z kufli, bo z butelki możecie sobie w domu piwo wypić……”. Zaczynał się wieczór w Zaciszu. Każdy podobny. Każdy niepowtarzalny.
Szeryf był kimś więcej, jak tylko zaprzyjaźnionym właścicielem pubu. Dla kilku pokoleń był niemal jak ojciec. Jak bratnia dusza. Wyswatał mnóstwo par, między innymi moich przyjaciół – Agę i Rudego, którzy niedawno świętowali dziesiątą rocznice ślubu. Jemu się zwierzaliśmy. On nas potrafił pocieszyć i rozbawić. Zawsze chciał znaleźć i znajdywał czas na pogawędkę ze „starymi” przy stoliku. Zresztą cały jego lokal pełen był nas, bo każdy upominek miał swoje miejsce. I co z tego, że całość przypominała małą rupieciarnię. Była to cudowna rupieciarnia z niepowtarzalnym klimatem.
Szeryf był też ogromnym miłośnikiem Koszalina. Opowiadał mi, jak to było w latach pięćdziesiątych, gdzie chodził na łyżwy i jak przy stawku w parku można było kupić gorącą herbatę.
Jak mało kto kochał ludzi. Miał swoją ścianę pamięci, ze zdjęciami klientów-przyjaciół. Wysyłaliśmy mu kartki zza granicy, a kiedy wracaliśmy do domów, spotykaliśmy się w Zaciszu. Już się z Nim nie spotkamy. Żal.
„Ale to już było i nie wróci więcej
I choć tyle się zdarzyło to do przodu
Wciąż wyrywa głupie serce”
Szeryfie, do zobaczenia w innym Zaciszu.
[*]
Na koniec kilka wspominkowych fotek.
Takim Cię zapamiętam, wesołym, pełnym pozytywnej energii.
Szeryf za barem
Zawsze miał chwilę na rozmowy przy stoliku. Zawsze się interesował.
W jakim innym pubie właściciel dałby mi gitarę? W Zaciszu było jak w domu. Czasem lepiej.
Kulturalny Koszalin!
Ta wiadomość szalenie mnie ucieszyła. W ślady Centrum Kultury 105 poszedł Bałtycki Teatr Dramatyczny i w czerwcu miłośnicy teatru będą mogli zobaczyć pierwszy koszaliński festiwal debiutów “Młodzi i Teatr”. Będzie on organizowany na wzór Międzynarodowego Festiwalu Debiutów Filmowych “Młodzi i Film”.
Pewnie z dużo mniejszą pompą, ale nie będę narzekać, tylko chwalić. Na pomysł wpadł Piotr Ratajczak, doskonale znany koszalinianom młody reżyser (wyreżyserował w BTD “Szewców” i “Wodzireja”). Wizję podchwycił Zdzisław Derebecki, dyrektor BTD i od 9 do 13 czerwca nasze miasto opanuje teatr.
Jakie są plany? Otóż zobaczymy od czterech do sześciu sztuk z całej Polski. Ich twórcy nie mogą mieć na koncie więcej niż trzech wyreżyserowanych widowisk. Nagrodą będzie wyreżyserowanie sztuki w przyszłym sezonie artystycznym na deskach BTD.
Fajnie, ale skąd znajdą się na to pieniądze? I teraz dochodzimy do najlepszego – impreza ma kosztować 200 tys. zł, a 90 tys. już jest – zaoszczędzone, bo dyrektor Derebecki nie przedłużył umowy Jackowi Papisowi, niegdyś dyrektorowi artystycznemu BTD (i niegdyś za swoją robotę, a raczej jej brak i ciągłą promocję własnej osoby, bardzo przeze mnie krytykowanemu). Genialne w swej prostocie (proponuję w kilku urzędach zrobić to samo i nagle pojawią się oszczędności).
Jednym, a raczej trzema słowami: PLANY SĄ PIĘKNE. Na to, jak będzie wyglądać ich realizacja, czekam z niecierpliwością. Może dzięki kilku imprezom o naszym mieście będzie się mówiło w Polsce, że kulturą stoi. Czego sobie i wszystkim koszalinianom życzę.
HOLOrnie modny recycling
Można powiedzieć, że to koszaliński wkład w ratowanie planety. Dwoje koszalinian wpadło na pomysł tzw. „advercyclingu”, czyli przetwarzania zużytych banerów reklamowych na rzeczy codziennego użytku. To polscy pionierzy i drudzy na świecie, którzy biorą do ręki śmieć, a oddają małe użytkowe dzieło sztuki.
Nie planuję żadnej grubymi nićmi szytej kryptówy (dlatego nie powiem, gdzie można kupić te ślicznotki; poszukajcie ), a chcę opowiedzieć o robocie, która mnie zachwyciła. Od 2004 r. HO::LO Studio projektuje torby z pasów bezpieczeństwa, resztek pokrowców warsztatowych, fragmentów dętek i, co najważniejsze, zużytych reklam. Manewr jest prosty – właściciele firmy dostają info od producenta plandek – albo weźmiecie, bo nam są już niepotrzebne, albo trafią na wysypisko. Więc zabierają, a spod maszynowej igły w koszalińskim HOLO-zakładzie wychodzą prawdziwe recy-dzieła sztuki.
Jest druga strona medalu. Torby robione są z pomysłem i nie ma na świecie dwóch identycznych, z dwóch takich samych kawałków reklamy. Zatem to swego rodzaju wyrób luksusowy, pozytywnie snobistyczny. A że ja nie lubię mieć czegoś, co mają wszyscy, to mam swoją eko-HOLO-torbę. Można wybrać spośród bodaj szesnastu modeli. A wybór jest trudny.
Moja trwała, ciekawa, a do tego niepowtarzalna torba ze starej reklamy.
Cieszy mnie ogromnie fakt, że choć tak niewielu koszalinian wie, jaką producencką perełkę wydała nasza ziemia (ja się o nich dowiedziałam dopiero w grudniu), to świat kupuje w Koszalinie. Wiem, że torby ze starych plandek kupują Grecy, Japończycy i pewnie wiele innych nacji.
Brawo ekomaniacy! Będę HOLOtorbę ze starej reklamy nosić dumnie.
