Notatnik KaOwca

Wczoraj o godz. 18 zmarł Janek Piątkowski, właściciel Zacisza, kiedyś Antyku, miłośnik Koszalina i ludzi. Dla wielu wraz z Jego śmiercią skończyła się jakaś epoka.

Zaczynało się od gongu. Muzyka milkła, a On zza baru uderzał w ten metalowy atrybut władzy. Wszyscy milkli. Zaczynało się przemówienie.

„Przypominam, że palimy tylko papierosy. Ostatnio są problemy z kanalizacją, wiec papier toaletowy wydzielam przy barze. Widzę dziś nowe twarze, zatem witam serdecznie i przypomnę panujące tu zasady. Pijemy z kufli, bo z butelki możecie sobie w domu piwo wypić……”. Zaczynał się wieczór w Zaciszu. Każdy podobny. Każdy niepowtarzalny.

Szeryf był kimś więcej, jak tylko zaprzyjaźnionym właścicielem pubu. Dla kilku pokoleń był niemal jak ojciec. Jak bratnia dusza. Wyswatał mnóstwo par, między innymi moich przyjaciół – Agę i Rudego, którzy niedawno świętowali dziesiątą rocznice ślubu. Jemu się zwierzaliśmy. On nas potrafił pocieszyć i rozbawić. Zawsze chciał znaleźć i znajdywał czas na pogawędkę ze „starymi” przy stoliku. Zresztą cały jego lokal pełen był nas, bo każdy upominek miał swoje miejsce. I co z tego, że całość przypominała małą rupieciarnię. Była to cudowna rupieciarnia z niepowtarzalnym klimatem.

Szeryf był też ogromnym miłośnikiem Koszalina. Opowiadał mi, jak to było w latach pięćdziesiątych, gdzie chodził na łyżwy i jak przy stawku w parku można było kupić gorącą herbatę.

Jak mało kto kochał ludzi. Miał swoją ścianę pamięci, ze zdjęciami klientów-przyjaciół. Wysyłaliśmy mu kartki zza granicy, a kiedy wracaliśmy do domów, spotykaliśmy się w Zaciszu. Już się z Nim nie spotkamy. Żal.

„Ale to już było i nie wróci więcej
I choć tyle się zdarzyło to do przodu
Wciąż wyrywa głupie serce”

Szeryfie, do zobaczenia w innym Zaciszu.

[*]

Na koniec kilka wspominkowych fotek.

Takim Cię zapamiętam, wesołym, pełnym pozytywnej energii.

Szeryf za barem

Zawsze miał chwilę na rozmowy przy stoliku. Zawsze się interesował.

W jakim innym pubie właściciel dałby mi gitarę? W Zaciszu było jak w domu. Czasem lepiej.

Ta wiadomość szalenie mnie ucieszyła. W ślady Centrum Kultury 105 poszedł Bałtycki Teatr Dramatyczny i w czerwcu miłośnicy teatru będą mogli zobaczyć pierwszy koszaliński festiwal debiutów “Młodzi i Teatr”. Będzie on organizowany na wzór Międzynarodowego Festiwalu Debiutów Filmowych “Młodzi i Film”.

Pewnie z dużo mniejszą pompą, ale nie będę narzekać, tylko chwalić. Na pomysł wpadł Piotr Ratajczak, doskonale znany koszalinianom młody reżyser (wyreżyserował w BTD “Szewców” i “Wodzireja”). Wizję podchwycił Zdzisław Derebecki, dyrektor BTD i od 9 do 13 czerwca nasze miasto opanuje teatr.

Jakie są plany? Otóż zobaczymy od czterech do sześciu sztuk z całej Polski. Ich twórcy nie mogą mieć na koncie więcej niż trzech wyreżyserowanych widowisk. Nagrodą będzie wyreżyserowanie sztuki w przyszłym sezonie artystycznym na deskach BTD.

Fajnie, ale skąd znajdą się na to pieniądze? I teraz dochodzimy do najlepszego – impreza ma kosztować 200 tys. zł, a 90 tys. już jest – zaoszczędzone, bo dyrektor Derebecki nie przedłużył umowy Jackowi Papisowi, niegdyś dyrektorowi artystycznemu BTD (i niegdyś za swoją robotę, a raczej jej brak i ciągłą promocję własnej osoby, bardzo przeze mnie krytykowanemu). Genialne w swej prostocie (proponuję w kilku urzędach zrobić to samo i nagle pojawią się oszczędności).

Jednym, a raczej trzema słowami: PLANY SĄ PIĘKNE. Na to, jak będzie wyglądać ich realizacja, czekam z niecierpliwością. Może dzięki kilku imprezom o naszym mieście będzie się mówiło w Polsce, że kulturą stoi. Czego sobie i wszystkim koszalinianom życzę.

Można powiedzieć, że to koszaliński wkład w ratowanie planety. Dwoje koszalinian wpadło na pomysł tzw. „advercyclingu”, czyli przetwarzania zużytych banerów reklamowych na rzeczy codziennego użytku.  To polscy pionierzy i drudzy na świecie, którzy biorą do ręki śmieć, a oddają małe użytkowe dzieło sztuki.

Nie planuję żadnej grubymi nićmi szytej kryptówy (dlatego nie powiem, gdzie można kupić te ślicznotki; poszukajcie ), a chcę opowiedzieć o robocie, która mnie zachwyciła. Od 2004 r. HO::LO Studio projektuje torby z pasów bezpieczeństwa, resztek pokrowców warsztatowych, fragmentów dętek i, co najważniejsze, zużytych reklam. Manewr jest prosty – właściciele firmy dostają info od producenta plandek – albo weźmiecie, bo nam są już niepotrzebne, albo trafią na wysypisko. Więc zabierają, a spod maszynowej igły w koszalińskim HOLO-zakładzie wychodzą prawdziwe recy-dzieła sztuki.

Jest druga strona medalu. Torby robione są z pomysłem i nie ma na świecie dwóch identycznych, z dwóch takich samych kawałków reklamy. Zatem to swego rodzaju wyrób luksusowy, pozytywnie snobistyczny. A że ja nie lubię mieć czegoś, co mają wszyscy, to mam swoją eko-HOLO-torbę. Można wybrać spośród bodaj szesnastu modeli. A wybór jest trudny.

Moja trwała, ciekawa, a do tego niepowtarzalna torba ze starej reklamy.

Cieszy mnie ogromnie fakt, że choć tak niewielu koszalinian wie, jaką producencką perełkę wydała nasza ziemia (ja się o nich dowiedziałam dopiero w grudniu), to świat kupuje w Koszalinie. Wiem, że torby ze starych plandek kupują Grecy, Japończycy i pewnie wiele innych nacji.

Brawo ekomaniacy! Będę HOLOtorbę ze starej reklamy nosić dumnie.